Tuesday, June 16, 2009

Pegadas do tranvía (Vigo)


Na pasada sesta feira (12-6-09) mentres os obreiros do metal baixaban en manifestación pola Falperra cara o Paseo de Alfonso para logo virar e seguires por López Mora, outros operarios da construción traballaban levantando o asfalto do Paseo de Alfonso e ían deixando ó descuberto as antigas vías do tranvía, que xacían soterradas por baixo dos sucesivos recheos de chapapote, e que por uns intres permanecían aliñadas coma nos días de uso e invitaban as lembranzas. Evocación rapidamente coutada por unha pa mecánica que as arrinca do seu lugar, e imperiosa nos devolve ás urxencias, as presas por lle outorgar máis espazo da cidade ós automóbiles, aínda que sexa furando a terra, como é o caso, para amorealos por baixo.

Aquí vos deixo algunhas imaxes que dan conta desa volta fugaz das vías a luz e que tiven a sorte de as recoller.

Pegadas do tranvía II

Pegadas do tranvía III

Pegadas do tranvía IV

Pegadas do tranvía V
Pegadas do tranvía VI

Wednesday, June 10, 2009

Luz de treboada

Para poñerse a caminar non hai mais que dar o primeiro paso, e este é o primeiro paso do mundo de Costas.
A foto (luz de treboada) que da título a esta primeira singradura anotada na bitácora foi tirada en Campolongo, unha mañanciña do derradeiro mes de abril na Boa Vila, que diría Cabanillas.
Alí detiven un intre os meus pasos que se encamiñaban cara a unha das sesións vespertinas da Semana de Filosofía, que impulsada pola Aula Castelao acadaba neste ano a súa vixésimo sesta edición desenvolvendo o asunto "Educación e Filosofía". Mais se cadra a sentenza que máis invitaba á reflexión naquelas xornadas topeina un chisco máis adiante de onde tirei a foto, escrita na porta da igrexa parroquial. Descontando aquel retrouso popular que lembrou Marcial Gondar nunha das respostas do diálogo que xurdiu após da súa charla, que el subtitulou "Grámatica da seducción", e que tivo engaiolados ós presentes o tempo que durou a cousa.
Alguén entre o público suxeriu que aquel destecer tecendo entre o emotivo e a razón que el propuxera para conseguir que os contidos do comunicado no eido educativo chegara os seus destinatario podería pecar de falta de rigor, de se considerar cousa de pouca seriedade, e ata certo punto, unha pequena traizón o que vimos considerandocomo a Filosofía e a pureza da Razón.... Aquí o Marcial retomou a palabra e díxolle aquelo de "Home, para puros, puros.... os Habanos; e para fieles, fieles.... os defuntos".
Mágoa que a sentenza que ilustraba a porta da modernista igrexa de Campolongo estivera en castelán, pode que esa sexa a lingua oficial do ceo ou, simplemente, o señor Xesuscristo, moi asisado, non quere participar desa opresión esmagadora que se exerce ó falar o galego en Galicia. Por iso non me atrevo nin a traducila, non vaia a ser que alguén se me alporice, aí vola deixo tal como a transcribín:
"En el templo
Dios nos comunica
su palabra: silencio"
Aínda que non me quedou moi claro se é o mesto silencio mesmo o que Deus nos comunica ou, pola contra, nos solicita que permanezamos calados por ver se escoitamos algo máis que o murmurio dos fieis e a voz do cura dentro do templo.